Gramatyka włoska

Gramatyka języka włoskiego jest stosunkowo skomplikowana, ale możliwa do nauczenia się. W języku włoskim czasowniki dzielimy – ze względu na odmianę – na trzy grupy: czasowniki I, II i III koniugacji. W języku włoskim istnieją też (czego nie ma w polskim) – rodzajniki : określone lub nieokreślone, które stojąc przed rzeczownikami, określają jego rodzaj. Służą one także wyrażaniu naszego stosunku do danego przedmiotu (mówią, czy obiekt, do którego odnosi się dany rzeczownik, jest nam bardziej, czy mniej znany).

Bardzo częste jest stosowanie zaimków osobowych dopełnienia bliższego i dalszego w połączeniu z czasownikiem, gdzie obowiązuje pisownia łączna. O ile więc gramatyka może być trudna, o tyle w języku włoskim można dostrzec fonetyczne podobieństwo pomiędzy głoskami i literami, a więc w wielu przypadkach mówimy tak jak piszemy. Od tej reguły są jednak pewne wyjątki.

Język włoski

jest to język romański, wywodzący się z łaciny. Dziś włoskim posługuje się ponad 60 milinów ludzi. Włoski jest językiem ojczystym dla około 30 milionów osób we Włoszech. Pozostali mieszkańcy Italii używają ma co dzień lokalnych dialektów, które są tak zróżnicowane, że mogą być niezrozumiałe dla osób mówiących jedynie po włosku. Język włoski jest językiem urzędowym we Włoszech oraz w Szwajcarii, gdzie używa go ok. 200 tysięcy mieszkańców w dwóch południowych kantonach. Pierwsze dokumenty w języku włoskim powstały na przełomie X wieku. Współczesny język włoski opiera się w dużej mierze na dialekcie florenckim, ale lokalnie używa się także jego regionalnych odmian.